Gedichten

TOEGENEGEN

Zij zijn zich aan het losmaken
van de omgeving waarin ze groot werden.
Zij zijn niemand anders dan voorheen,
voel maar: de vertrouwde hand, zoen op wang.
Alleen kunnen wij de wereld waarin ze
aankwamen niet vinden —

Oude en nieuwe boeken worden achter
elkaar in hun hoofden open en dicht geslagen.
Soms verhalen ze (hardop of fluisterend)
over iemand die je niet eerder kende.
Blijf luisteren, schuif dichterbij.

Laat ze niet alleen als ze ver dwalen
in andere taal die ze spreken.
Maak jezelf niet wijs dat er nog weinig
in hun leven toe doet, wandel genegen
hun naamloze dagen in en uit, totdat
een vlinder of engel de boeken sluit.

© Henk van Zuiden

ALZHEIMER

In een mist van mijmeringen
dwaalt ze door de dagen.

Soms kijkt ze in de spiegel,
knipoogt naar haar evenbeeld,
zoals ze vroeger deed. Toen
vond ze daar de blik van
iemand die ze kende. Of zag
ze dwars doorheen het glas
het meisje dat ze vroeger was.
Nu staart ze in de ogen
van een koele onbekende.

Ze zit gevangen in zichzelf,
gevangen in de tijd, want wie
verdwaalt in het verleden
raakt ook zijn toekomst kwijt.

 

Er is een muur aan de
rand van mijn gedachten
Soms, als ik heel goed kijk, zie ik mijzelf
over die muur heen klimmen,
haastig,
langs aan elkaar geknoopte lakens,
aandoenlijk
Alsof ik iets besef
Heel klein en heel ver weg.

– Toon Tellegen –

Als ik oud geworden ben
dat ik geen mens meer herken
en niet eens jouw naam meer weet,
pak dan mijn hand heel even beet.

En zeg me zo gedag
laat mij voelen dat je mij mag.
Wellicht dat ik het gevoel herken,
dat ik voor iemand, iemand ben.

 

LUISTEREN

” Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij begint mij adviezen te geven dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij begint mij te vertellen waarom ik iets niet zo moet voelen zoals ik het voel, dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij denkt dat het iets moet doen om mijn problemen op te lossen, dan laat je mij in de steek, hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me en probeer me te begrijpen. En als je wilt praten, wacht dan even en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.”

– Leo Buscaglia –

ONTHEEMDE

“De tijd is in haar gestorven; tijdloos is de stilte

Als leden pop ligt zij daar, op een luchtig gevuld onderkomen
een zijden sjaal om haar hoofd gewikkeld, een fleurige blouse aan en ogen die gaan

Op haar wangen twee veegjes, uit een plastic doosje
roze gelakte nagels, op bijna roerloze handen
Zwakke zuchten ontsnappen, uit haar lege mond, en ogen die gaan

De tijd is met haar gestorven, in een stilte die blijft

– Rim Sartoni –

 

DEMENTIE 

Ongelukkige gedachten die niet permanent verwarmd zijn
flarden en herinneringen die hopeloos verarmd zijn.
Een lege wezenloze blik daar waar eerder stralen was
een afgronddiep zwijgen broos en teer als breekbaar glas.

Met geduldiger liefde, warmte en een starre achtergrond
wacht het anders zo kostbare gedachtegoed in zich angstig af.
Ben ik dood in mij, hoe overleef ik de eerste ochtendstond?
Dementie, daar waar herinnering was die zoveel zekerheid gaf.

Hoe zou het kunnen dat werkelijk niemand mij meer herkent?
Dat het woordenloze dagelijkse stille actieloze opgesloten zijn
en de zware grijze leegte vol hedendaagse dementiepijn.
Dat zonen en dat buren, dat vrienden korte brieven sturen.

Hoe kan het, dat ooit de zalige herinnering die ik tegenkwam
heeft plaats gemaakt voor al lang vergeten vragen?
Het huis dat ik nu ruimen moet omdat anderen zorgen dragen.
Alleen zijn in mij, rampzalig leeg zijn de gedachtenloze dagen.

Dementie.. in mijn hart daar heb ik nog een laatste splinter
want ik dacht niets te vergeten en zie nog oude beelden voor mij
jouw naam, mijn naam.. wat doet hij er toe deze oudheidswinter
regelmaat, opflakkering en warmte, ik glimlach stil erbij.

Een aai, een traan die voel ik rollen over mijn rechter wang.
onontkoombaar vergeten, dementie.. het maakt mij vreselijk bang.

– Sabrina Bielac –

ALZHEIMER

Vraag mij niet te herinneren
test niet telkens weer mijn verstand
Laat mij gaan en weten dat jij er bent
Kus mij op mijn wang en pak mijn hand

Mijn verwarring is groter dan je denkt
Verdrietig, ziek, en verloren in elk moment
Dat ik jou nodig heb dat weet ik wel
Mij vasthoudt en laat voelen dat je er bent

Verlies alsjeblieft niet je geduld met mij
Schreeuw en huil niet als ik raar reageer
Ik kan het echt niet helpen hoe ik ben
Ik kan niet anders, hoe hard ik ook probeer

Vergeet nooit dat ik je nodig heb
Het mooiste van mij, allang vergaan
Ik smeek je, hou mij vast en van mij
Totdat ik voorgoed ben weggegaan

– Anoniem (vertaald door Menno Drenth)

 

LOSLATEN

Om los te laten is liefde nodig.

Loslaten betekent niet dat ’t me niet meer uitmaakt,
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan oplossen of doen.

Loslaten betekent niet dat ik ‘m smeer,
Het is het besef dat ik de ander ruimte geef.

Loslaten is niet het onmogelijk maken,
Maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.

Loslaten is machteloosheid toegeven,
Hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.

Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven.
Het is jezelf zo goed mogelijk maken.

Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.

Loslaten is niet oordelen, maar de ander toe te staan mens te zijn.

Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,
Het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen zoals die komt.
En er mezelf gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet anderen kritiseren of regulieren,
Maar te worden wat ik droom te zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar groeien en leven voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.

Nelson Mandela