Beleving boven resultaat

Volgens wikipedia komt de betekenis van het woord ‘activiteit’ in de buurt van de betekenis van het werkwoord ‘doen’. “Ik ben bezig met een activiteit” betekent dan ook: “Ik doe iets”. In de meeste gevallen bestaat de behoefde dat, het doen van een activiteit, ook een bepaald resultaat oplevert. Resultaat dat vaak zwaarder kan wegen dan de beleving tijdens de uitvoering ervan. Bijvoorbeeld het verdienen van geld, ondanks dat je niet zo tevreden bent met je baan, of het behalen van een betere conditie, maar je eigenlijk geen plezier beleefd in de sportschool. Kortom het kan van alles zijn.

Maar wat als het resultaat ondergeschikt wordt gesteld aan de beleving, en juist dat het uitgangspunt wordt van het ‘iets doen’?

Dit werd onlangs genoemd in een kort artikel (linkedin) van Angelien Horn (vicevoorzitter Afdeling Alzheimer Nederland Amsterdam), en stemde mij tot nadenken. Want benoemd Horn in deze eigenlijk niet de essentie waaruit een activiteit, voor iemand met Alzheimer, moet bestaan, de beleving? Gericht op het gevoel dat loskomt bij het doen van iets, en gevoel is vaak datgene wat iemand het langste vast houdt.

Ik kan niet ontkennen dat het voor een mantelzorger of direct betrokkenen, soms best heel moeilijk kan zijn om steeds weer nieuwe activiteiten te bedenken, omdat de ziekte zo onvoorspelbaar is. En een dierbare van een op ander moment iets gewoonweg niet meer kan of begrijpt. Deze constateringen zijn zeer verdrietig, en kan een gevoel van machteloosheid met zich meebrengen. Want de structuur en regelmaat in de dagelijkse activiteiten, moeten weer helemaal bijgesteld worden in een nieuwe fase die aanbreekt. Juist dan, door de beleving als uitgangspunt te nemen, en dat boven alles te stellen, kan men tot hele nieuwe inzichten komen als het gaat om de keuzes voor het bepalen van de activiteiten.

Het ‘geheim’ zit hem volgens mij in de kleine dingen die de zintuigen stimuleren en daardoor een positieve beleving creëren. Het bekijken van een natuurfilm bijvoorbeeld, luisteren naar mooie muziek, een frisse neus halen, iets boetseren, of gewoonweg samen het eten voorbereiden. Activiteiten hoeven dus helemaal niet ingewikkeld te zijn, want zolang de ‘beleving’ centraal staat, kan men enorm veel mooie simpele dingen bedenken, dat iedereen een positief gevoel bezorgt.

Kleren maken de man

” Onze momenten, samen in het pashokje, kan ik mij nog goed voor de geest halen. Ik keek naar haar spiegelbeeld en zij naar zichzelf. Door de stramheid, die in haar lijf was geslopen, ging het steeds moeizamer, en werd het met de tijd ook steeds meer verwarrend voor haar, als ik haar in kleding probeerde aan te wurmen. Met de tijd merkte ik dat teveel prikkels een effect begonnen te hebben op haar welzijn. Teveel geluiden en mensen om haar heen, winkel in en uit, begon averechts te werken. En de verkoopsters in de winkels vonden het vaak ook vreemd als wij samen in het pashokje doken en wisten niet altijd goed hoe zij ons te woord moesten staan. Dus brak er een tijd aan dat ik haar kleding alleen kocht, zodat zij in alle rust thuis kon passen en als het versteld moest worden, nam ik het mee naar de kleermaker bij mij in de buurt. Een beetje omslachtig, maar de beste oplossing.” 

Ik denk dat dit voorbeeld van mijn moeder en ik, voor vele mantelzorgers, herkenbaar zal zijn.

Maar laten wij ook niet vergeten dat niet alle mantelzorgers in staat om ervoor te zorgen dat hun dierbare met Alzheimer goed en comfortabel gekleed is. Niet omdat zij niet willen, maar vaak ligt het aan de omstandigheden, bijvoorbeeld: dat mantelzorgers zelf slecht ter been zijn, weinig tijd hebben omdat zij daarnaast ook werken, het misschien een hele onderneming is om naar het dorp of stad te gaan omdat zij geen vervoer hebben. Er zijn allerlei redenen te noemen.

Dus wat als er twee keer per jaar, een dag wordt georganiseerd waar mantelzorgers mét hun dierbaren, op verschillende plekken in Nederland, terecht kunnen, om kleding te passen, te laten verstellen en te kopen? Zouden mantelzorgers dan al niet enorm geholpen zijn?

Een plek waar verschillende modehuizen hun kleding etaleren en waar geduldige en vriendelijke verkoopsters mensen helpen met het uitzoeken van kleding. Er niet van opkijken als u samen een pashokje in duikt. Gewoon een plek waar iedereen zichzelf kan zijn en alle obstakels worden weggenomen.

Alzheimer Netwerk hoort graag wat u van dit idee vindt!